Paradygmat radykalnego humanizmu inaczej postmodernizm

Postmodernizm wyrósł na bazie reakcji na ambicje neopozytywistyczne. Jedną z cech postmodernizmu jest zabawa konwencją i eklektyzm form.

Subiektywizm, relatywizm poznawczy, programowa niespójność i nieufnośc do nauki Interpretacja przez uczestników organizacji sytuacji społecznych w których odgrywają swoje role organizacyjne, oraz wynikając z niej wartościowania, emocje i postawy

Metafora

Kolaż („Menadżer jest teoretykiem-artystą”).

Metodyka 

Dyskursy autopojetyczne.

Przedmiot badań

Typowy dla konstruktywizmu. Problemy moralne, archetypy, paradoksy.

Jak podchodzi do rzeczywistości i wartości

Dominuje wartościowanie. Rzeczywistość jest pełna pułapek zbiorowej świadomości.

Za co krytykowana

Większość krytyki odnosi się do sensu samego paradygmatu. Wytyka się powierzchowną erudycję postmodernistów broniąc metodę naukową przed swobodnym i relatywistycznym traktowaniem jej, jako jeszcze jednej formy "dyskursu", "narracji" czy "społecznego konstruktu" tak rozpowszechnionej wśród części humanistów. Krytykowane jest epatowania czytelników głębią swoich przemyśleń poprzez nawiązywanie do niezrozumianych pojęć z nauk przyrodniczych. Co więcej, podejście takie jest odrzuceniem zdobyczy Oświecenia i pogrążaniem się w irracjonalizmie. Sprawa A. Sokala wpisywała się w tą krytykę. 

    Źródła:
  1. Sułkowski Łukasz, 2013, Paradygmaty i teorie w naukach o zarządzaniu, [w:] Podstawy metodologii badań w naukach o zarządzaniu, 2013, s. 272-285
  2. Kostera Monika, 1996, Postmodernizm w zarządzaniu, Warszawa, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, s.8.

Dodaj komentarz

Kod antyspamowy
Odśwież